Na noite, no silencio

O Espertar Do Xerión

2009-10-30T10:43:00.000Z

No castelo derruído de sonos inconclusos
O círculo incompleto de harmonías silenciosas
Érguese no fría noite de lendas non narradas
Entre pregos decadentes de voces moribundas

Que agardan a regreso Daquel que non descansa
Mais que dorme ate a chamada hipnótica do druída

As tribos de ignorantes, hipócritas traidores
Que coa súa fachenda enchen o ar de podredume
Verán rondar a Aquela que espreita con paciencia
Os laios dos que a vida tratou con inxustiza

Que agardan a regreso Daquel que non descansa
Mais que dorme ate a chamada hipnótica do druída

Baixo a feiticeira lúa na escuridade do outono
Na espiral gravada en pedra alén da mortandade
Esperta maxestoso aloumiñado polo vento
Aquel que rexe impávido as hordas de defuntos
Que claman liberdade...

Nas Verdes Fragas De Amh-Ghad-Ari

2009-10-30T10:42:00.000Z

Por camiños tépedos de frouma os lobos ouvean entre fentos e carqueixas
Onde fragas de ancestrais carballos vixían aos que cruzan os seus límites
Onde a néboa con poética presenza agarima os soños dos que agardan
E aniña o negro e esquivo corvo alá nas sombras de almas sen acougo

Entre pedras na lareira que fumega
Vivenzas de encontros entre bágoas de saudade
No sagrado círculo onde entoa o vello bardo
Místicos cantos a tempos xa esquecidos

Na fonte de augas que o druida engalana coas herbas e esconxuros do Eterno
Onde o moucho espreita con sixilo a aqueles de ollar sobaixo e endeble
Onde a maxia de arrecendos e praceres que a lúa outorga coa súa pálida faciana
A miña ialma descansa na fría noite de estrelas que guían a calada Harmonía

A Alquímica Dexeneración Da Ialma

2009-10-29T09:09:00.001Z

Na ialba na que Acuario emerxe en apoxeo
E o Cisne planea paseniño entre a Aguia e o Pegaso

O Dragón arrodea con furia ao Carro aló no alto
Mentres a Frecha persegue ao Zorro con celestial precisión
Con Mercurio inscrito en Capricornio, sona a Lira en Vega
Do nigromante que inicia o sendeiro do que espreita

E a vida que percorre coma a peste putrefacta
As paraxes recónditas da mortal existencia humana
Entre alquímicas substancias en grimorios de linguaxes xa caladas
Verbas arcanas e impercetibles sons que inician a fin inevitable

Facianas que se enrugan coma metais enferruxados
No autoengano da inmortalidade cara a Nada
Visións oníricas de felicidade entre ratas de risas infectadas
Doentes remordementos de sonos incumpridos no cemiterio de pedra inquebrantable

Na noite na que a lúa alumea o afiar de gadañas
O Primixenio guiará a miña sombra con cánticos de indescifrable harmonía

Cantares Das Loitas Esquecidas

2009-10-29T09:08:00.003Z

Na humilde lareira o vello bardo
Entoa tristes historias de séculos fuxidos
Lendas de loitas esquecidas
Contra inimigos que nin o tempo soterrou

Nos seus ollos de negra sabedoría
Que ate axeonllan aos lobos
Vexo berros de vinganza
Contras os traidores ás arcanas crenzas

Árbores que sangran na noite
E sementan o futuro cara o incerto
Cantos que lembran aos heroes
Contra o hipócrita sorrir da ignorancia

“Lembrade aos que vos deron a honra
Mentres as súas ialmas procuran a xustiza.
Cantade e bebede xuntos no recordo
Mentres a pálida faciana prepara a súa gadaña
Na ialba que precede á treboada…”

Onde A Vitoria Agarda

2009-10-29T09:08:00.002Z

Canso tras unha noite á espreita
Entre as rochas que arredan os temores
A néboa agarima a miña faciana
Mentres lembro os laios de amarga inquedanza

A fraga nos acolle con calada maxestuosidade
As tebras arrodean a miña coraxe
Os máxicos símbolos que me protexen
Aprestan o meu aceiro cara o silencio

O sangue mergulla o meu calmo sorrir
Mentres ollo cara os corpos sen sombra
O corvo guía a miña ialma
Cara o círculo infinito onde a vitoria agarda

Morte Na Iauga

2009-10-29T09:07:00.000Z

Entre as sombras do meu recordo
Érgome sobre o horizonte de negras árbores
O sendeiro retorce con sinuosa burla
Os meus pasos cara a Nada

E no manancial ollo o meu corpo inerte
Namentres a iauga me somerxe no eterno baleiro

Presenzas que o pasado fai existir
Mais o presente torna fría a súa lembranza
Roteiros imaxinados de vidas que conflúen
Na mística existencia dun futuro sen senso

E no manancial ollo o meu corpo inerte
Namentres a iauga me somerxe no eterno baleiro

Crenzas que existen na miña consciencia
Somerxidas na fonte do eterno baleiro

Nihil Nocturne

2009-10-20T11:27:00.002Z

Esperto entre suor
e frío repentinos de baleiros pensamentos
mentres a anguria me fai abrir os ollos
cara a negra faciana da morte

Penso mais non entendo
que senso ten a existencia
se a Nada que outeo
me arrodeará con agarimosas mans

Penso mais non entendo
que senso ten a vida
sen a Morte que certa é,
única na humana dimensión das cousas

Durmo entre a calidez
da noite que me arroupa
crendo que Todo é
unha simple creación imaxinaria...

Inercia...

2009-05-12T09:03:00.004Z

Inercia no camiño que non vexo
na árbore que cansa retorce as mans en dor infinita

Inercia na compaña que me arrodea
e non sinto como sinceira presenza

Inercia nas conversas que non oio
pois baleiras son as ialmas que as pronuncian

Inercia na eterna tristura que alumea
o meu latexar constante no abismo

Inercia no tempo que non para
e me priva daqueles aos que amo

Inercia ate a morte derradeira
pálida morte, negra sombra que me agarda

Nada

2009-02-26T10:09:00.003Z

...do todo á nada nun intre...
...da troula á miseria nun suspiro...
...do sono á consciencia da vida nunha morte...

...da compaña ao baleiro nun pechar de ollos...
...do son ao silencio nun rachar as cordas...
...do estar ao imaxinar nun latexo...

...recordareite sempre,
e voltaremos a encontrarnos...

Sen Arte, Sen Nada...

2009-02-04T10:09:00.002Z

sen arte, sen nada
non son nada sen o que me define
me delata, me da a vida

negro é o futuro que me agarda
sen nada
na chuviosa mañá
que precede a eterna noite

dor que arrodea os meus membros
e me funde na miseria
do pensamento autodestructivo
onde a sumisión e a dominación
se confunden no abismo

cordas rotas, madeira podre
que me agarda...

E Morre A Inocencia

2008-10-30T12:09:00.004Z

e morre a inocencia

...nas profundidades do abismo
onde a pedra suspira sen luz
unha eternidade sen vida...

...a escura faciana de atormentado
pasado de mortes lentas
e ollares de sangue...

...coas cimitarras prestas
para o combate sen retorno
vinganza en frío prato...

...a negra sombra que precede
a beleza do caos controlado
dunha danza macabra...

e morre a inocencia

Na Fraga De Follas Mortas

2008-10-22T09:01:00.003Z

Perdido estou na fraga
que ergues no infinito
enmarañar de follas mortas
que enterran os meus ollos

A lúa nova agarda
a brétema da ialba
que o antergo en sabios cantos
enmudece as tebras

Perdido estou na fraga
que ergues no infinito
o meu corazón de pedra
asoballa a baleira existencia

Non Esperes Nunca Nada...

2008-10-17T10:31:00.004Z

...non esperes nunca nada
de quen nunca nada che deu
a pesares das amables verbas
e das miradas perdidas
en falsa admiración...

...mentres pola brétema
que atopo no camiño
os lobos devoran
as miñas entrañas
co velenoso abafo
da ignorancia...

...non esperes nunca nada
do futuro inexistente
dunha vida baleira
sen destino...

Na ialba que me precede

2008-04-08T07:04:00.002Z

Na ialba que me precede
fun nado ate o infinito
mentres os meus dedos percorren
o fío das letras que en silencio escribo

Na ialba que me precede
dun tempo tormentoso e frío
de árbores que florecen mortas
carcomidas polo tempo esquivo

Na ialba que me precede
na fiestra que as vidas separa
da realidade infinita que insiste
e rasga ate o sangue a miña faciana

Na ialba que me precede
da doncela que sempre amara
no baleiro que inmóbil me deixa
pensamentos que nunca falara

Esvaecerse No Ar

2008-03-25T11:13:00.003Z

E ela fechou os ollos
e esvaeceuse no ar

Logo de que os pensamentos
que acodían irremediablemente ateigados
de baleiro existencial
no día chuvioso
se quedaran en silencio

Non hai maxia en todo o mundo
coñecido que a leve tan lonxe
de sí mesma
ate o sanguento corredor dos seus soños

E a súa faciana branca e azulada
coma a lúa que a bendice
tórnase translúcida ao esvaecerse no ar
cando pecha os ollos
na ialba que precede á morte...

Acaso Non É Poesía

2008-02-19T07:39:00.004Z

Acaso a doce Xenevra
con ollos de amor traizoado
dun egoísta Arthur na distancia
debe renunciar ao infinito?

Acaso non é poesía
a liberdade eterna
que cada mañá os pardaos cantan
ao áspero e doce Lancelot?

Por que esconder na escuridade
de alcobas baleiras de esperanzas
que no esquivo Graal agardan
a inexistencia e existencia da complicidade?

Por que non amosar ao mundo enteiro
sen temor ás maquinacións de Morgana
envexosa no negro Abismo
os teus preciados anhelos?

No Crepitar Do Lume

2008-01-30T08:44:00.000Z

E unha tenue imaxe
emerxeu do crepitar do lume
mentres sentía o tremer
das miñas mans frías

E a mente ateigada
de imaxes distantes
de actos inconclusos
da memoria inexistente

E o ollar do bosque
de vellas árbores que me arrodean
me agarima con respecto
na invisible esfera do ar xeado

Xénese

2008-01-29T08:19:00.000Z

No principio era a Nada
da que saiu o Todo eterno
sen tempo

E da Súa sombra
xurdiu o Caos e a Destrucción
que todo consume

E foron conscientes
de Sí mesmos e do Outro
no baleiro que os arrodeaba

No principio foi a loita
sen tempo que todo consume
no baleiro que os arrodeaba

Porque Fun Nado...

2007-11-27T08:20:00.000Z

Porque fun nado
para perderme no infinito
namorar que son
teus ollos...

Na Infamia Do Eterno Círculo...

2007-11-20T08:59:00.000Z

E o non morto
de pálidas vivencias atormentadas
na mente allea das delicias
paseaba polas rúas molladas
de pedra vella

Mentres o vermello río
que doe a cada paso
na infamia do eterno círculo
que xira vertixinosamente
anega a súa faciana

Na negra noite
a dama branca de ollos escintilantes
agarima as súas meixelas
que arrodean a gargallada colérica
da eterna tolemia

Onte Crin Que Non Estabas

2007-10-17T07:46:00.000Z

Onte crin que non estabas
que o corvo te guiou ate o infinito
onde descansan os que caen na batalla
valerosos

Onte crin que non estabas
que o teu ollar me era afastado
e o teu sorrir un son perdido
na distancia

Onte crin que non estabas
que a miña vida sen sentido
amortaxando o teu recordo
no abismo

O Descanso Do Guerreiro

2007-07-27T09:40:00.000Z

E o sendeiro se perde ante min
na infinita liña do horizonte
sen retorno...

Mente colmada de experiencias
de burdas infamias
dos que ignoran...

Descanso...

Nihil

2007-03-28T08:55:00.000Z

todo tornouse apático

todo tornouse sensentido

todo tornouse fume

todo tornouse alleo

todo tornouse inquedanza

todo tornouse dor

todo tornouse frío

todo tornouse negro

todo tornouse NADA

Na Inquedanza Dos Cristais Rotos

2007-03-27T11:10:00.000Z

E a árbore da vida cedeu, cansa
aos designios de corazóns chorosos
e cristais rotos...

E o seu ollar tornouse, se cabe
máis triste, máis profundo,
na distancia...

E a inquedanza arrodeouna, temerosa
dos ouveos que na noite nos espertan,
de repente...

Na Búsqueda Do Primixenio...

2007-03-22T10:53:00.000Z

Na cova sombría de berros agónicos
co lume dos fachos que sangran arreo
escoito os sons que o Antergo inspira
decadente...

Negras figuras axitándose na néboa
polos cortes das gadañas de xeo
que me levan polas inmortais pedras
sen vida...

Nos altos cumios da constelación infinita
de camiños enrevirados e incertos
espera o Iniciado que me guía
sen mirar atrás...