Na noite, no silencio

Choiva Nas Pedras Da Citania

2011-04-05T08:57:00.003+01:00

Volta polas rúas escuras
alumeadas pola choiva que enfeitiza
as pedras labradas no silencio
de música de cinsas que se esvaen

Cultivo o baleiro nesta vida
onde a Nada reina con sinxela
decadencia de futuras promesas
e a fraga acolle a miña ialma

Non pregunto, pois non me gustan
as respostas que os defensores
do Eterno Destiño claman
coma verdades velenosas e brancas

A choiva que como bágoas
molla o meu pensamento
agocha o coñecemento
que se derrama inexorable
na ignorancia...

O Dragón E A Vihuela

2010-11-09T20:51:00.003Z

Escoita, ou grande entre os grandes
como a pesares de sentir a gadaña
na miña caluga aterecida
saen das miñas man sons de eterna harmonía

Non penses que non temo
o claro destino que me agarda
na túa cova de cheirentas promesas
mentres amosas un futuro inexistente

O teu ígneo abafo
que derrete os metais máis nobres
e as antergas pedras do Abismo
desprende a clara presenza da Negra Sombra

Mais o meu espírito
apreixado na putrefacta mazmorra
elévase cos sons da labrada madeira
e dos trazos de sabios bardos

E a liberdade que atopo
non ma poderás levar
con todo o teu odio
nin toda a túa envexa

Agardo tranquilo o meu descanso

No Bosque Nocturno...

2010-11-09T20:41:00.002Z

Baixo a choiva que semellan doces sons
que a noite entoa entre soños de buxo
os berros que na miña faciana remoen
as diferentes vidas pasadas que non foron
mais puideron ser...

Épicas baladas baixo o voar do corvo
mentres o vento apreixa o meu nome
entre o seu xeado abafo mortecino
e me fan sentir o baleiro pasar das horas
sen acougo...

Non agardo respostas, mais as preguntas
ateigan o meu pensamento formal
mentres idealizo a vida que non entendo
no bosque nocturno de vellas lendas
xa esquecidas...

Sopor Aeternus...

2010-10-28T15:47:00.001Z

...e que a nada leve os nosos corpos,
mais a nosa lembranza o infinito...

amen

Un Rato No Tubo

2010-09-22T08:57:00.002Z

No convento de voces
tremerosas de desexos
inconclusos que ateigan
nas sombras que esmorecen
soou a harmonía celestial, que me namoras

Teclas de antergas
mans artesás de enrugas
cavilosas e anónimas
de partituras eternas
que interpretas con mestría, que me namoras

Imaxes e lembranzas
ríos de cores
maxia de precisións matemáticas
ateigadas de sensibilidade
na música que tocas, que me namoras

Monótono Espertar...

2010-09-19T18:49:00.004Z

Volta o día a día
logo do sono inconcluso
da aleatoria existencia

Volta o ollar esquivo
dos que non viven
no presente, mais no detestable

Volta a esperanza
de vidas que empezan
na carballeira do primeirizo outono

Monótono espertar de complexa harmonía...

Semanticidade da Nada

2010-05-20T12:08:00.001+01:00

Nada é Eterno
ben
Nada é Infinito

ou

a Nada é Eterna
ben
a Nada é Infinita

Medo Infame...

2010-05-05T10:49:00.002+01:00

Medo... esa sensación
de baleiro
e formigas que remoen nas
entrañas da noite
mentres inquedo sono
cun futuro sen ti

Árbore da vida
nunca pensei que foras
mortal
que as túas follas de luz
e sabedoría
secarían no recordo

Sinto medo
e as bágoas non saen
ante a túa ausencia

Infame é o augurio
que non deixa respirar
o presente é infinito

Sigo Sen Atopar Indicios

2010-05-01T16:48:00.003Z

Sigo sen atopar indicios
nas noites nas que esperto suoroso
de que a existencia teña sentido
na matemática precisión do universo

Cecais o simple feito de ollar
como caen as follas no outono
ou cecais o simple feito de escoitar
como cantan os merlos no mencer

sexan a fin mesma da espiral
da decadencia mesma
de sons que me evaden
entre conversas de viños novos

Non o sei, e inquédame
eu, que todo o indago
que todo o preciso atar
mais non teño respostas

E cada vez pérdeseme
máis o tempo entre as mans
entre monótonas secuencias
numéricas de vidas inútiles

que só aspiran á gloria
e á fama do efímero
flores fermosas que arrecenden
á podredume que atesouran

Pobres ignorantes...

E aquí sigo a pensar
na luz que precede ás tebras
que o só ollar da túa faciana
ben merece a Nada Eterna...

Amarga victoria...

2010-04-08T07:46:00.003Z

Non importa a masacre
nas infames pradeiras douradas
ateigadas dos fachendosos
estandartes xa calados

Non importa que as frechas
surquen o ar na vinganza
do corazón que arde
inquedo no eterno odio

Se aqueles que afrentan
a nosa existencia coa súa vida
permanecen na frondosidade
da opulencia e o descanso

de inmerecidos praceres
inútiles recordos de grandeza
que decae ante os seus ollos
no pantano da codicia e o desengano

Das Ancestrais Lendas Drou...

2010-02-25T11:35:00.007Z

E que se o sangue derramado
anega a terra morta dos confíns escuros?
E que se os desprezables ananos
saborean a victoria en caveiras élficas?
E que se a maxia poderosa
se torna cobizosa na man da inexperiencia?

Non hai derrota máis deshonrosa
que a vida do que fuxe temeroso,
para logo con bágoas de tormento
esnaquizar a súa ialma baixo o látigo
de velenosas serpes do escuro culto
que a Deusa do Caos instaura dende o Abismo...

Deixade que rían, beban e canten
os seus irrisorios himnos de pedra labrada,
mentres os fillos da noite, da vinganza,
renacen con renovadas ansias
de poder, eterna bendición
da Apocalipse que asolará a Terra...

Torna O Pensamento

2010-01-15T12:17:00.002Z

Chove, chove e máis chove...
E torna o pensamento, e torna a noite enteira...
Chove, chove e máis chove...
E torna o pensamento, de árbores tristes e caídas...
Chove, chove e máis chove...
E torna o pensamento, no lume que se apaga...

O Espertar Do Xerión

2009-10-30T10:43:00.001Z

No castelo derruído de sonos inconclusos
Entre pregos decadentes de voces moribundas
O círculo incompleto de harmonías silenciosas
Érguese na fría noite de lendas non narradas

As tribos de ignorantes, hipócritas traidores
Que coa súa fachenda enchen o ar de podredume
Verán rondar a Aquela que espreita con paciencia
Os laios dos que a vida tratou con inxustiza

Que agardan a regreso Daquel que non descansa
Mais que dorme ate a chamada hipnótica do druída

Baixo a feiticeira lúa na escuridade do outono
Na espiral gravada en pedra alén da mortandade
Esperta maxestoso aloumiñado polo vento
Aquel que rexe impávido as hordas de defuntos
Que claman liberdade...

Nas Verdes Fragas De Amh-Ghad-Ari

2009-10-30T10:42:00.001Z

Por camiños tépedos de frouma os lobos ouvean entre fentos e carqueixas
Onde fragas de ancestrais carballos vixían aos que cruzan os seus límites
Onde a néboa con poética presenza agarima os soños dos que agardan
E aniña o negro e esquivo corvo alá nas sombras de almas sen acougo

Entre pedras na lareira que fumega
Vivenzas de encontros entre bágoas de saudade
No sagrado círculo onde entoa o vello bardo
Místicos cantos a tempos xa esquecidos

Na fonte de augas que o druida engalana coas herbas e esconxuros do Eterno
Onde o moucho espreita con sixilo a aqueles de ollar sobaixo e endeble
Onde a maxia de arrecendos e praceres que a lúa outorga coa súa pálida faciana
A miña ialma descansa na fría noite de estrelas que guían a Harmonía

A Alquímica Dexeneración Da Ialma

2009-10-29T09:09:00.001Z

Na ialba na que Acuario emerxe en apoxeo
E o Cisne planea paseniño entre a Aguia e o Pegaso

O Dragón arrodea con furia ao Carro aló no alto
Mentres a Frecha persegue ao Zorro con celestial precisión
Con Mercurio inscrito en Capricornio, sona a Lira en Vega
Do nigromante que inicia o sendeiro do que espreita

E a vida que percorre coma a peste putrefacta
As paraxes recónditas da mortal existencia humana
Entre alquímicas substancias en grimorios de linguaxes xa caladas
Verbas arcanas e impercetibles sons que inician a fin inevitable

Facianas que se enrugan coma metais enferruxados
No autoengano da inmortalidade cara a Nada
Visións oníricas de felicidade entre ratas de risas infectadas
Doentes remordementos de sonos incumpridos no cemiterio de pedra inquebrantable

Na noite na que a lúa alumea o afiar de gadañas
O Primixenio guiará a miña sombra con cánticos de indescifrable harmonía

Cantares Das Loitas Esquecidas

2009-10-29T09:08:00.003Z

Na humilde lareira o vello bardo
Entoa tristes historias de séculos fuxidos
Lendas de loitas esquecidas
Contra inimigos que nin o tempo soterrou

Nos seus ollos de negra sabedoría
Que ate axeonllan aos lobos
Vexo berros de vinganza
Contras os traidores ás arcanas crenzas

Árbores que sangran na noite
E sementan o futuro cara o incerto
Cantos que lembran aos heroes
Contra o hipócrita sorrir da ignorancia

“Lembrade aos que vos deron a honra
Mentres as súas ialmas procuran a xustiza.
Cantade e bebede xuntos no recordo
Mentres a pálida faciana prepara a súa gadaña
Na ialba que precede á treboada…”

Onde A Vitoria Agarda

2009-10-29T09:08:00.002Z

Canso tras unha noite á espreita
Entre as rochas que arredan os temores
A néboa agarima a miña faciana
Mentres lembro os laios de amarga inquedanza

A fraga nos acolle con calada maxestuosidade
As tebras arrodean a miña coraxe
Os máxicos símbolos que me protexen
Aprestan o meu aceiro cara o silencio

O sangue mergulla o meu calmo sorrir
Mentres ollo cara os corpos sen sombra
O corvo guía a miña ialma
Cara o círculo infinito onde a vitoria agarda

Morte Na Iauga

2009-10-29T09:07:00.000Z

Entre as sombras do meu recordo
Érgome sobre o horizonte de negras árbores
O sendeiro retorce con sinuosa burla
Os meus pasos cara a Nada

E no manancial ollo o meu corpo inerte
Namentres a iauga me somerxe no eterno baleiro

Presenzas que o pasado fai existir
Mais o presente torna fría a súa lembranza
Roteiros imaxinados de vidas que conflúen
Na mística existencia dun futuro sen senso

E no manancial ollo o meu corpo inerte
Namentres a iauga me somerxe no eterno baleiro

Crenzas que existen na miña consciencia
Somerxidas na fonte do eterno baleiro

Nihil Nocturne

2009-10-20T11:27:00.002Z

Esperto entre suor
e frío repentinos de baleiros pensamentos
mentres a anguria me fai abrir os ollos
cara a negra faciana da morte

Penso mais non entendo
que senso ten a existencia
se a Nada que outeo
me arrodeará con agarimosas mans

Penso mais non entendo
que senso ten a vida
sen a Morte que certa é,
única na humana dimensión das cousas

Durmo entre a calidez
da noite que me arroupa
crendo que Todo é
unha simple creación imaxinaria...

Inercia...

2009-05-12T09:03:00.004Z

Inercia no camiño que non vexo
na árbore que cansa retorce as mans en dor infinita

Inercia na compaña que me arrodea
e non sinto como sinceira presenza

Inercia nas conversas que non oio
pois baleiras son as ialmas que as pronuncian

Inercia na eterna tristura que alumea
o meu latexar constante no abismo

Inercia no tempo que non para
e me priva daqueles aos que amo

Inercia ate a morte derradeira
pálida morte, negra sombra que me agarda

Nada

2009-02-26T10:09:00.003Z

...do todo á nada nun intre...
...da troula á miseria nun suspiro...
...do sono á consciencia da vida nunha morte...

...da compaña ao baleiro nun pechar de ollos...
...do son ao silencio nun rachar as cordas...
...do estar ao imaxinar nun latexo...

...recordareite sempre,
e voltaremos a encontrarnos...

Sen Arte, Sen Nada...

2009-02-04T10:09:00.002Z

sen arte, sen nada
non son nada sen o que me define
me delata, me da a vida

negro é o futuro que me agarda
sen nada
na chuviosa mañá
que precede a eterna noite

dor que arrodea os meus membros
e me funde na miseria
do pensamento autodestructivo
onde a sumisión e a dominación
se confunden no abismo

cordas rotas, madeira podre
que me agarda...

E Morre A Inocencia

2008-10-30T12:09:00.004Z

e morre a inocencia

...nas profundidades do abismo
onde a pedra suspira sen luz
unha eternidade sen vida...

...a escura faciana de atormentado
pasado de mortes lentas
e ollares de sangue...

...coas cimitarras prestas
para o combate sen retorno
vinganza en frío prato...

...a negra sombra que precede
a beleza do caos controlado
dunha danza macabra...

e morre a inocencia

Na Fraga De Follas Mortas

2008-10-22T09:01:00.003Z

Perdido estou na fraga
que ergues no infinito
enmarañar de follas mortas
que enterran os meus ollos

A lúa nova agarda
a brétema da ialba
que o antergo en sabios cantos
enmudece as tebras

Perdido estou na fraga
que ergues no infinito
o meu corazón de pedra
asoballa a baleira existencia

Non Esperes Nunca Nada...

2008-10-17T10:31:00.004Z

...non esperes nunca nada
de quen nunca nada che deu
a pesares das amables verbas
e das miradas perdidas
en falsa admiración...

...mentres pola brétema
que atopo no camiño
os lobos devoran
as miñas entrañas
co velenoso abafo
da ignorancia...

...non esperes nunca nada
do futuro inexistente
dunha vida baleira
sen destino...

Na ialba que me precede

2008-04-08T07:04:00.002Z

Na ialba que me precede
fun nado ate o infinito
mentres os meus dedos percorren
o fío das letras que en silencio escribo

Na ialba que me precede
dun tempo tormentoso e frío
de árbores que florecen mortas
carcomidas polo tempo esquivo

Na ialba que me precede
na fiestra que as vidas separa
da realidade infinita que insiste
e rasga ate o sangue a miña faciana

Na ialba que me precede
da doncela que sempre amara
no baleiro que inmóbil me deixa
pensamentos que nunca falara

Esvaecerse No Ar

2008-03-25T11:13:00.003Z

E ela fechou os ollos
e esvaeceuse no ar

Logo de que os pensamentos
que acodían irremediablemente ateigados
de baleiro existencial
no día chuvioso
se quedaran en silencio

Non hai maxia en todo o mundo
coñecido que a leve tan lonxe
de sí mesma
ate o sanguento corredor dos seus soños

E a súa faciana branca e azulada
coma a lúa que a bendice
tórnase translúcida ao esvaecerse no ar
cando pecha os ollos
na ialba que precede á morte...

Acaso Non É Poesía

2008-02-19T07:39:00.004Z

Acaso a doce Xenevra
con ollos de amor traizoado
dun egoísta Arthur na distancia
debe renunciar ao infinito?

Acaso non é poesía
a liberdade eterna
que cada mañá os pardaos cantan
ao áspero e doce Lancelot?

Por que esconder na escuridade
de alcobas baleiras de esperanzas
que no esquivo Graal agardan
a inexistencia e existencia da complicidade?

Por que non amosar ao mundo enteiro
sen temor ás maquinacións de Morgana
envexosa no negro Abismo
os teus preciados anhelos?

No Crepitar Do Lume

2008-01-30T08:44:00.000Z

E unha tenue imaxe
emerxeu do crepitar do lume
mentres sentía o tremer
das miñas mans frías

E a mente ateigada
de imaxes distantes
de actos inconclusos
da memoria inexistente

E o ollar do bosque
de vellas árbores que me arrodean
me agarima con respecto
na invisible esfera do ar xeado

Xénese

2008-01-29T08:19:00.000Z

No principio era a Nada
da que saiu o Todo eterno
sen tempo

E da Súa sombra
xurdiu o Caos e a Destrucción
que todo consume

E foron conscientes
de Sí mesmos e do Outro
no baleiro que os arrodeaba

No principio foi a loita
sen tempo que todo consume
no baleiro que os arrodeaba

Porque Fun Nado...

2007-11-27T08:20:00.000Z

Porque fun nado
para perderme no infinito
namorar que son
teus ollos...

Na Infamia Do Eterno Círculo...

2007-11-20T08:59:00.000Z

E o non morto
de pálidas vivencias atormentadas
na mente allea das delicias
paseaba polas rúas molladas
de pedra vella

Mentres o vermello río
que doe a cada paso
na infamia do eterno círculo
que xira vertixinosamente
anega a súa faciana

Na negra noite
a dama branca de ollos escintilantes
agarima as súas meixelas
que arrodean a gargallada colérica
da eterna tolemia

Onte Crin Que Non Estabas

2007-10-17T07:46:00.000Z

Onte crin que non estabas
que o corvo te guiou ate o infinito
onde descansan os que caen na batalla
valerosos

Onte crin que non estabas
que o teu ollar me era afastado
e o teu sorrir un son perdido
na distancia

Onte crin que non estabas
que a miña vida sen sentido
amortaxando o teu recordo
no abismo

O Descanso Do Guerreiro

2007-07-27T09:40:00.000Z

E o sendeiro se perde ante min
na infinita liña do horizonte
sen retorno...

Mente colmada de experiencias
de burdas infamias
dos que ignoran...

Descanso...

Nihil

2007-03-28T08:55:00.000Z

todo tornouse apático

todo tornouse sensentido

todo tornouse fume

todo tornouse alleo

todo tornouse inquedanza

todo tornouse dor

todo tornouse frío

todo tornouse negro

todo tornouse NADA

Na Inquedanza Dos Cristais Rotos

2007-03-27T11:10:00.000Z

E a árbore da vida cedeu, cansa
aos designios de corazóns chorosos
e cristais rotos...

E o seu ollar tornouse, se cabe
máis triste, máis profundo,
na distancia...

E a inquedanza arrodeouna, temerosa
dos ouveos que na noite nos espertan,
de repente...

Na Búsqueda Do Primixenio...

2007-03-22T10:53:00.000Z

Na cova sombría de berros agónicos
co lume dos fachos que sangran arreo
escoito os sons que o Antergo inspira
decadente...

Negras figuras axitándose na néboa
polos cortes das gadañas de xeo
que me levan polas inmortais pedras
sen vida...

Nos altos cumios da constelación infinita
de camiños enrevirados e incertos
espera o Iniciado que me guía
sen mirar atrás...

Nada Que Me Consume

2007-03-15T09:39:00.000Z

E as tebras me arrodearon
unha vez máis
sentindo o abafo que o odio
golpeaba contra a miña caluga

Na soedade da indiferencia infinita
que a inxustiza dos mediocres alenta
sentín o formiguear nas miñas entrañas

E a neboada luz da ialba
me abatiu sen entender nada

Nada que me consume

Nada que me da a vida

Quen Quere A Paz...

2007-03-12T09:55:00.000Z

Quen quere a paz?
Quérena aqueles que gobernan a vontade
Con hipócritas morais, dobre linguaxe
Que confunden os sentidos de falsas esperanzas?

Quen quere a paz?
Quérena aqueles que negocian coa vida
Morte en vida dos non civilizados
Que con resignada ollada mastican as sobras da fachenda?

Quen quere a paz?
Quérena aqueles que coas espadas relucintes
De poder mal entendido, forza ignorante
Gobernan co terror dos inocentes?

Quen quere a paz?
Quérena aqueles que coa oratoria da mentira
Enganan a masas de borregos sen honra
Pisoteando as nobres ideas dos antergos?

Quen quere a paz?
Quérena aqueles que con refinada cultura
Se enchen a boca de palabras baleiras
Mentres na súa ialma alentan a fachenda?

Quen quere a paz?
Quérea o home, imperfecta creación
Que na infinitude das estrelas
Abocado está á súa propia destrucción?

EU QUERO A PAZ...

Nocturno
Ourense, 11/3/2007

Plenilunio

2007-02-12T12:14:00.000Z

E a feiticeira alumeoume co seu ollar
nas tebras que arrodeaban a miña ialma
na noite de lúa chea...

Nas tebras que arrodeaban a miña ialma
sete círculos concéntricos de recordos vividos
na noite de lúa chea...

Sete círculos concéntricos de recordos vividos
que conflúen na mística unión dos namorados
na noite de lúa chea...

Que conflúen na mística unión dos namorados
que a túa presenza me enche ate o infinito
na noite de lúa chea...

Aqueles Que Nos Deixan Atrás

2007-01-25T11:55:00.000Z

No espertar dunha vermella mañá
de morte negra, negras novas
pérdese no ar o tremor da compaña
estou só, ser Nada

Sen recordos que me guíen quedo
no hourizonte incerto da miña existencia
trala lenta agonía de bágoas
que se cravan, ser Eterno

No valeiro ollar da morte
me consumo paseniñamente
sen o vello tempo que deteña
a aqueles que nos deixan atrás

No Val Do Silencio

2007-01-25T11:54:00.000Z

A través do camiño que nos leva en mutua soedade
ollo as cicatrices do tempo gravadas na pedra sen mesura
séculos de lendas perdidas no recordo
daqueles que rexeitan o meigallo da noite

Visión de incertos sinos, baixo o influxo do inverno
que a feiticeira entoa nas notas do inesquecible
falar de vellas crenzas que alumean a miña ialma
ateigada de atrancos dos que envexan sen acougo

No verde val descansa a sombra que me aflixe
entre ríos de fría iauga que esmorecen na distancia
na procura do silencio, da dor dos esquecidos
guiados pola lúa que me acolle entre os seus brazos...

Na Traza Esotérica Do Ar Invisible

2007-01-25T11:53:00.000Z

Baixo arcos revirados da anterga sabiduría
que no silencio de séculos escuros
nos acollen con branca vontade
na traza esotérica do ar invisible

Tralas pedras que agochan os segredos
da néboa que cobre os camiños
de dor entoxicada de mentiras
esmorece cansa a árbore da vida

Fatal orballo de hipócritas linguas
que con unllas envelenadas rasgan a pálida pel
da que profetiza o Destiño sen retorno
ate o Descoñecido Acobillo Eterno

No inmóbil asento de espiñas que se cravan
no alento de quen na lúa ve o sagrado
círculos concéntricos de mística saudade
de quen espera o que ninguén posúe

Akelarre

2007-01-25T11:51:00.000Z

Espíritos do bosque
nesta enmeigada noite
do frío outono dos recordos
escoitade os nosos cantos
que se elevan coma o fume
do lume que crepita
que a vosa protección nos envolva
coma a néboa á temesiña ialba.

Nocturnal Misantropía

2007-01-25T11:45:00.000Z

A noite cae coa cega infamia
dos que se cren a sí mesmos inmortais
ruíns vermes arrastrándose no fango
que asolaga e abafa a miña gorxa

Inútiles recordos de tempos pasados
paraíso perdido de pálidas caras
que co morto sorrir dos que enganan
atenúan a miña paixón por vivir

O pánico do que dorme quedo
na negra noite, gris presenza
que con ollos fríos me vixían
fanme gritar no silencio infinito

Na néboa nocturna de insomnio provocado
pola inerte man de quen corta o fío
enmarañadas vivencias do neno xa morto
misantropía gravada co sangue da inocencia
na lápida que enterra os soños...

No Pazo Derruido Da Existencia

2007-01-25T09:43:00.000Z

Tremo só no silencio
mentres caio polo abismo infinito
mentres ela, agora muda ante os meus ollos
se dispón a levarme, a liberarme

E o pasado, todo baleiro
que insiste en recordar o paraíso
pasa diante miña o que fun,
os que foron, os que non voltarán, sen Destiño

E os frondosos bosques
que coa súa fragancia no recordo me levan lonxe
murmuran entre eles, vermello outono
que a vida sen paixón é un vano suplicio

Mentres ollo o horizonte recortado
pola fiestra de vidas separadas
e repito os tristes cantos de vellos bardos
que un home sen recordos non existe