Nunha noite, antes do solsticio...

Soa a vihuela na noite
en que a Lúa
Xúpiter e Venus danzan
nun triángulo celestial
mentres Saturno observa sinlencioso

E ti fechas o teu morno ollar
mentres os teus beizos pasean
polo gin tonic de amorodos
que recollemos pola tarde
baixo un Sol intenso

E paseo os meus dedos
polas cordas
de modos e harmonías
que reviven un remoto pasado
de melancólicas lembranzas

E estremézome
ao pensar
que este momento de intensa felicidade
queda
só existe xa nun pasado

que intento reter nestas efímeras verbas...

Cantiga para espertares

Na mañá de frío inverno
vexo con bágoas teus ollos
sécaos ben miña meniña
que eu cantareiche un arrolo

Haiku 5

pérdese o eco
do tiento de vihuela
na noite clara

Romance de María Balteira

Contan na Galiza toda

E ate en terras de Castela

A historia dunha fidalga

A que chaman a Balteira

“Entre os muros dalgún pazo

Eu non quero ser fechada

Que os ventos dos camiños

Canten as miñas fazañas”

Das Cruzadas regresou

Con sona de dona arlleira

Xenreira dos cabaleiros

Que non puideron retela

“Non penses que por mullere

Eu son lene, doce e frouxa

Se non cres ben o que digo

Colle o arco, ven e aposta”

“Non te fíes da Balteira

Éche filla do diaño”

Xa o dicía o Sabio Afonso

Nas súas cantigas de escarnio

“Sei cantar e sei bailare

Sei facer perdelo soño

Se na noite, home, non coidas

Que os cartos queden sen dono”

No final da súa vida

Retirada no Sobrado

Confesábase cos monxes

Vendo voar os paxaros

“Eu que nun mundo de homes

Fun quen de vivir a vida

O meu único pecado

Foi perder a louzanía”

Haiku 4

fermosa Lúa
con Xúpiter no alto
na mañá fría

Tempo de madeira...

As túas mans traballadas
polo tempo e a madeira
aínda posúen a delicadeza
e mestría que dá a paciencia

No escintilar dos teus apacibles ollos
sigo a perderme na quietude
e na infinita bondade

Nas rúas da infancia

Camiño na tarde que vai caendo
nas tebras do frío outono...
non sei se vai chover, se o abrigo
que tanto che gusta vaime ser suficiente...

Mentres agardo por ti, baixo a luz artificial
nas rúas da infancia,
véñenme lembranzas, breves momentos de saudade;
unha libraría, un café, o arrecendo dunha panadería
que xa non se chama igual...

Máis de vinte anos unidos nun intre,
nun xa foi, que diría meu avó...

Hoxe volvín ter un retazo da miña perdida inocencia
prendida dunha man...