Outono outono...

gosto das mañás húmidas e frías
que no outono espertan
ao preguiceiro sol

gosto das cores vermellas, verdes e amarelas
que nas muras xa espidas de froito
preparan o branquexar do solsticio invernal

gosto dese primeiro gosto
a laranxa, mel e café
que che fai rir na cociña

gosto de ver o meu abafo
mentres camiño polas rúas
da melancolía e lembranzas da nenez

gosto das harmonías
que ano tras ano
volto a recoñecer no firmamento

gosto do labirinto
que abrirá as súas portas
unha vez máis na noite de defuntos

gosto das castañas
dos chourizos e do viño xa algo vello
a ritmo de panadeira

gosto da choiva
da néboa das sombras
do ar tépedo e insomne

gosto de seguir
aquí, na espiral que o corvo
tece para min

Nunha noite, antes do solsticio...

Soa a vihuela na noite
en que a Lúa
Xúpiter e Venus danzan
nun triángulo celestial
mentres Saturno observa sinlencioso

E ti fechas o teu morno ollar
mentres os teus beizos pasean
polo gin tonic de amorodos
que recollemos pola tarde
baixo un Sol intenso

E paseo os meus dedos
polas cordas
de modos e harmonías
que reviven un remoto pasado
de melancólicas lembranzas

E estremézome
ao pensar
que este momento de intensa felicidade
queda
só existe xa nun pasado

que intento reter nestas efímeras verbas...

Cantiga para espertares

Na mañá de frío inverno
vexo con bágoas teus ollos
sécaos ben miña meniña
que eu cantareiche un arrolo

Haiku 5

pérdese o eco
do tiento de vihuela
na noite clara

Romance de María Balteira

Contan na Galiza toda

E ate en terras de Castela

A historia dunha fidalga

A que chaman a Balteira

“Entre os muros dalgún pazo

Eu non quero ser fechada

Que os ventos dos camiños

Canten as miñas fazañas”

Das Cruzadas regresou

Con sona de dona arlleira

Xenreira dos cabaleiros

Que non puideron retela

“Non penses que por mullere

Eu son lene, doce e frouxa

Se non cres ben o que digo

Colle o arco, ven e aposta”

“Non te fíes da Balteira

Éche filla do diaño”

Xa o dicía o Sabio Afonso

Nas súas cantigas de escarnio

“Sei cantar e sei bailare

Sei facer perdelo soño

Se na noite, home, non coidas

Que os cartos queden sen dono”

No final da súa vida

Retirada no Sobrado

Confesábase cos monxes

Vendo voar os paxaros

“Eu que nun mundo de homes

Fun quen de vivir a vida

O meu único pecado

Foi perder a louzanía”

Haiku 4

fermosa Lúa
con Xúpiter no alto
na mañá fría

Tempo de madeira...

As túas mans traballadas
polo tempo e a madeira
aínda posúen a delicadeza
e mestría que dá a paciencia

No escintilar dos teus apacibles ollos
sigo a perderme na quietude
e na infinita bondade