E o non morto
de pálidas vivencias atormentadas
na mente allea das delicias
paseaba polas rúas molladas
de pedra vella
Mentres o vermello río
que doe a cada paso
na infamia do eterno círculo
que xira vertixinosamente
anega a súa faciana
Na negra noite
a dama branca de ollos escintilantes
agarima as súas meixelas
que arrodean a gargallada colérica
da eterna tolemia
martes 20 de noviembre de 2007
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
