Inercia no camiño que non vexo
na árbore que cansa retorce as mans en dor infinita
Inercia na compaña que me arrodea
e non sinto como sinceira presenza
Inercia nas conversas que non oio
pois baleiras son as ialmas que as pronuncian
Inercia na eterna tristura que alumea
o meu latexar constante no abismo
Inercia no tempo que non para
e me priva daqueles aos que amo
Inercia ate a morte derradeira
pálida morte, negra sombra que me agarda
martes 12 de mayo de 2009
jueves 26 de febrero de 2009
Nada
...do todo á nada nun intre...
...da troula á miseria nun suspiro...
...do sono á consciencia da vida nunha morte...
...da compaña ao baleiro nun pechar de ollos...
...do son ao silencio nun rachar as cordas...
...do estar ao imaxinar nun latexo...
...recordareite sempre,
e voltaremos a encontrarnos...
...da troula á miseria nun suspiro...
...do sono á consciencia da vida nunha morte...
...da compaña ao baleiro nun pechar de ollos...
...do son ao silencio nun rachar as cordas...
...do estar ao imaxinar nun latexo...
...recordareite sempre,
e voltaremos a encontrarnos...
miércoles 4 de febrero de 2009
Sen Arte, Sen Nada...
sen arte, sen nada
non son nada sen o que me define
me delata, me da a vida
negro é o futuro que me agarda
sen nada
na chuviosa mañá
que precede a eterna noite
dor que arrodea os meus membros
e me funde na miseria
do pensamento autodestructivo
onde a sumisión e a dominación
se confunden no abismo
cordas rotas, madeira podre
que me agarda...
non son nada sen o que me define
me delata, me da a vida
negro é o futuro que me agarda
sen nada
na chuviosa mañá
que precede a eterna noite
dor que arrodea os meus membros
e me funde na miseria
do pensamento autodestructivo
onde a sumisión e a dominación
se confunden no abismo
cordas rotas, madeira podre
que me agarda...
jueves 30 de octubre de 2008
E Morre A Inocencia
e morre a inocencia
...nas profundidades do abismo
onde a pedra suspira sen luz
unha eternidade sen vida...
...a escura faciana de atormentado
pasado de mortes lentas
e ollares de sangue...
...coas cimitarras prestas
para o combate sen retorno
vinganza en frío prato...
...a negra sombra que precede
a beleza do caos controlado
dunha danza macabra...
e morre a inocencia
...nas profundidades do abismo
onde a pedra suspira sen luz
unha eternidade sen vida...
...a escura faciana de atormentado
pasado de mortes lentas
e ollares de sangue...
...coas cimitarras prestas
para o combate sen retorno
vinganza en frío prato...
...a negra sombra que precede
a beleza do caos controlado
dunha danza macabra...
e morre a inocencia
miércoles 22 de octubre de 2008
Na Fraga De Follas Mortas
Perdido estou na fraga
que ergues no infinito
enmarañar de follas mortas
que enterran os meus ollos
A lúa nova agarda
a brétema da ialba
que o antergo en sabios cantos
enmudece as tebras
Perdido estou na fraga
que ergues no infinito
o meu corazón de pedra
asoballa a baleira existencia
que ergues no infinito
enmarañar de follas mortas
que enterran os meus ollos
A lúa nova agarda
a brétema da ialba
que o antergo en sabios cantos
enmudece as tebras
Perdido estou na fraga
que ergues no infinito
o meu corazón de pedra
asoballa a baleira existencia
viernes 17 de octubre de 2008
Non Esperes Nunca Nada...
...non esperes nunca nada
de quen nunca nada che deu
a pesares das amables verbas
e das miradas perdidas
en falsa admiración...
...mentres pola brétema
que atopo no camiño
os lobos devoran
as miñas entrañas
co velenoso abafo
da ignorancia...
...non esperes nunca nada
do futuro inexistente
dunha vida baleira
sen destino...
de quen nunca nada che deu
a pesares das amables verbas
e das miradas perdidas
en falsa admiración...
...mentres pola brétema
que atopo no camiño
os lobos devoran
as miñas entrañas
co velenoso abafo
da ignorancia...
...non esperes nunca nada
do futuro inexistente
dunha vida baleira
sen destino...
martes 8 de abril de 2008
Na ialba que me precede
Na ialba que me precede
fun nado ate o infinito
mentres os meus dedos percorren
o fío das letras que en silencio escribo
Na ialba que me precede
dun tempo tormentoso e frío
de árbores que florecen mortas
carcomidas polo tempo esquivo
Na ialba que me precede
na fiestra que as vidas separa
da realidade infinita que insiste
e rasga ate o sangue a miña faciana
Na ialba que me precede
da doncela que sempre amara
no baleiro que inmóbil me deixa
pensamentos que nunca falara
fun nado ate o infinito
mentres os meus dedos percorren
o fío das letras que en silencio escribo
Na ialba que me precede
dun tempo tormentoso e frío
de árbores que florecen mortas
carcomidas polo tempo esquivo
Na ialba que me precede
na fiestra que as vidas separa
da realidade infinita que insiste
e rasga ate o sangue a miña faciana
Na ialba que me precede
da doncela que sempre amara
no baleiro que inmóbil me deixa
pensamentos que nunca falara
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
