O Espertar Do Xerión

No castelo derruído de sonos inconclusos
O círculo incompleto de harmonías silenciosas
Érguese no fría noite de lendas non narradas
Entre pregos decadentes de voces moribundas

Que agardan a regreso Daquel que non descansa
Mais que dorme ate a chamada hipnótica do druída

As tribos de ignorantes, hipócritas traidores
Que coa súa fachenda enchen o ar de podredume
Verán rondar a Aquela que espreita con paciencia
Os laios dos que a vida tratou con inxustiza

Que agardan a regreso Daquel que non descansa
Mais que dorme ate a chamada hipnótica do druída

Baixo a feiticeira lúa na escuridade do outono
Na espiral gravada en pedra alén da mortandade
Esperta maxestoso aloumiñado polo vento
Aquel que rexe impávido as hordas de defuntos
Que claman liberdade...

Nas Verdes Fragas De Amh-Ghad-Ari

Por camiños tépedos de frouma os lobos ouvean entre fentos e carqueixas
Onde fragas de ancestrais carballos vixían aos que cruzan os seus límites
Onde a néboa con poética presenza agarima os soños dos que agardan
E aniña o negro e esquivo corvo alá nas sombras de almas sen acougo

Entre pedras na lareira que fumega
Vivenzas de encontros entre bágoas de saudade
No sagrado círculo onde entoa o vello bardo
Místicos cantos a tempos xa esquecidos

Na fonte de augas que o druida engalana coas herbas e esconxuros do Eterno
Onde o moucho espreita con sixilo a aqueles de ollar sobaixo e endeble
Onde a maxia de arrecendos e praceres que a lúa outorga coa súa pálida faciana
A miña ialma descansa na fría noite de estrelas que guían a calada Harmonía

A Alquímica Dexeneración Da Ialma

Na ialba na que Acuario emerxe en apoxeo
E o Cisne planea paseniño entre a Aguia e o Pegaso

O Dragón arrodea con furia ao Carro aló no alto
Mentres a Frecha persegue ao Zorro con celestial precisión
Con Mercurio inscrito en Capricornio, sona a Lira en Vega
Do nigromante que inicia o sendeiro do que espreita

E a vida que percorre coma a peste putrefacta
As paraxes recónditas da mortal existencia humana
Entre alquímicas substancias en grimorios de linguaxes xa caladas
Verbas arcanas e impercetibles sons que inician a fin inevitable

Facianas que se enrugan coma metais enferruxados
No autoengano da inmortalidade cara a Nada
Visións oníricas de felicidade entre ratas de risas infectadas
Doentes remordementos de sonos incumpridos no cemiterio de pedra inquebrantable

Na noite na que a lúa alumea o afiar de gadañas
O Primixenio guiará a miña sombra con cánticos de indescifrable harmonía

Cantares Das Loitas Esquecidas

Na humilde lareira o vello bardo
Entoa tristes historias de séculos fuxidos
Lendas de loitas esquecidas
Contra inimigos que nin o tempo soterrou

Nos seus ollos de negra sabedoría
Que ate axeonllan aos lobos
Vexo berros de vinganza
Contras os traidores ás arcanas crenzas

Árbores que sangran na noite
E sementan o futuro cara o incerto
Cantos que lembran aos heroes
Contra o hipócrita sorrir da ignorancia

“Lembrade aos que vos deron a honra
Mentres as súas ialmas procuran a xustiza.
Cantade e bebede xuntos no recordo
Mentres a pálida faciana prepara a súa gadaña
Na ialba que precede á treboada…”

Onde A Vitoria Agarda

Canso tras unha noite á espreita
Entre as rochas que arredan os temores
A néboa agarima a miña faciana
Mentres lembro os laios de amarga inquedanza

A fraga nos acolle con calada maxestuosidade
As tebras arrodean a miña coraxe
Os máxicos símbolos que me protexen
Aprestan o meu aceiro cara o silencio

O sangue mergulla o meu calmo sorrir
Mentres ollo cara os corpos sen sombra
O corvo guía a miña ialma
Cara o círculo infinito onde a vitoria agarda

Morte Na Iauga

Entre as sombras do meu recordo
Érgome sobre o horizonte de negras árbores
O sendeiro retorce con sinuosa burla
Os meus pasos cara a Nada

E no manancial ollo o meu corpo inerte
Namentres a iauga me somerxe no eterno baleiro

Presenzas que o pasado fai existir
Mais o presente torna fría a súa lembranza
Roteiros imaxinados de vidas que conflúen
Na mística existencia dun futuro sen senso

E no manancial ollo o meu corpo inerte
Namentres a iauga me somerxe no eterno baleiro

Crenzas que existen na miña consciencia
Somerxidas na fonte do eterno baleiro

Nihil Nocturne

Esperto entre suor
e frío repentinos de baleiros pensamentos
mentres a anguria me fai abrir os ollos
cara a negra faciana da morte

Penso mais non entendo
que senso ten a existencia
se a Nada que outeo
me arrodeará con agarimosas mans

Penso mais non entendo
que senso ten a vida
sen a Morte que certa é,
única na humana dimensión das cousas

Durmo entre a calidez
da noite que me arroupa
crendo que Todo é
unha simple creación imaxinaria...