Haiku Inverso 2

pensamentos baleiros
na negra noite
que ao inferno achegan

Adicción

Recreamos e repetimos
esquemas do pasado
que a sociedade
con dictatorial calma
obriga para que a cultura
perdure

Cultura imperialista
alienadora, que elimina o
individuo

Dísenos que as accións
ou son Boas
ou son Malas

Eu
non o creo

Non hai boas ou malas accións

Só Consecuencias que non
queremos ou sabemos asumir

Calquera acción nesta existencia
leva a dualidade implícita
do Ben e do Mal

A nosa cegueira é a que
atribúe o valor ético e moral

Sen fronteiras mentais
non hai frustracións ante
a consecuencia non desexada

Pero, e o arrepentimento?
Que é o auténtico arrepentimento?

O que deixas de facer polo
temor do fracaso...

Que é o fracaso?

A arma desta sociedade
contra a liberdade individual

Haiku Inverso 1

non hai notas erradas
dixo o mestre
só notas mal resoltas

É o que ten...

Catro anos, lembrándome en cada nota
en cada aula
en cada cunca de viño
en cada cepa da ribeira
en cada xantar cos compañeiros
en cada antroido
de ti...

e xusto hoxe, catro anos despois...
e téñenmo que lembrar as lembranzas de outros
que tamén te quixeron e te queren...

non mo tomes a mal... é o que ten...

As 169 lúas...

Amanece o día no teu pensamento
mentres escollo o arrecendo de noites futuras
e mañás agarimosas de café con leite

No caos harmónico que me acompaña
camiñamos cara a iauga descoñecida
de paraxes non descubertos polos puros de conciencia

A neve acóllenos, fría, húmida, salvaxe
mentres o viño da vida eterna aluméanos
entre rochas hai tempo xa esquecidas

E ao teu carón tranquilo
deixo que a escuridade que arrodea a existencia
se desvaneza paseniño, queda, na distancia...

Para a feiticeira que me acompaña dende a primeira lúa.

So ti

Non penses
que por levar tempo sen verbas
non teño nada que dicirche

Non penses
que non teño nada que dicirche
por levar tempo sen verbas

Mais agora mesmo
ante a túa presenza...
nada ven, nada penso
so ti...

Choiva Nas Pedras Da Citania

Volta polas rúas escuras
alumeadas pola choiva que enfeitiza
as pedras labradas no silencio
de música de cinsas que se esvaen

Cultivo o baleiro nesta vida
onde a Nada reina con sinxela
decadencia de futuras promesas
e a fraga acolle a miña ialma

Non pregunto, pois non me gustan
as respostas que os defensores
do Eterno Destiño claman
coma verdades velenosas e brancas

A choiva que como bágoas
molla o meu pensamento
agocha o coñecemento
que se derrama inexorable
na ignorancia...