Nihil

todo tornouse apático

todo tornouse sensentido

todo tornouse fume

todo tornouse alleo

todo tornouse inquedanza

todo tornouse dor

todo tornouse frío

todo tornouse negro

todo tornouse NADA

Na Inquedanza Dos Cristais Rotos

E a árbore da vida cedeu, cansa
aos designios de corazóns chorosos
e cristais rotos...

E o seu ollar tornouse, se cabe
máis triste, máis profundo,
na distancia...

E a inquedanza arrodeouna, temerosa
dos ouveos que na noite nos espertan,
de repente...

Na Búsqueda Do Primixenio...

Na cova sombría de berros agónicos
co lume dos fachos que sangran arreo
escoito os sons que o Antergo inspira
decadente...

Negras figuras axitándose na néboa
polos cortes das gadañas de xeo
que me levan polas inmortais pedras
sen vida...

Nos altos cumios da constelación infinita
de camiños enrevirados e incertos
espera o Iniciado que me guía
sen mirar atrás...

Nada Que Me Consume

E as tebras me arrodearon
unha vez máis
sentindo o abafo que o odio
golpeaba contra a miña caluga

Na soedade da indiferencia infinita
que a inxustiza dos mediocres alenta
sentín o formiguear nas miñas entrañas

E a neboada luz da ialba
me abatiu sen entender nada

Nada que me consume

Nada que me da a vida

Quen Quere A Paz...

Quen quere a paz?
Quérena aqueles que gobernan a vontade
Con hipócritas morais, dobre linguaxe
Que confunden os sentidos de falsas esperanzas?

Quen quere a paz?
Quérena aqueles que negocian coa vida
Morte en vida dos non civilizados
Que con resignada ollada mastican as sobras da fachenda?

Quen quere a paz?
Quérena aqueles que coas espadas relucintes
De poder mal entendido, forza ignorante
Gobernan co terror dos inocentes?

Quen quere a paz?
Quérena aqueles que coa oratoria da mentira
Enganan a masas de borregos sen honra
Pisoteando as nobres ideas dos antergos?

Quen quere a paz?
Quérena aqueles que con refinada cultura
Se enchen a boca de palabras baleiras
Mentres na súa ialma alentan a fachenda?

Quen quere a paz?
Quérea o home, imperfecta creación
Que na infinitude das estrelas
Abocado está á súa propia destrucción?

EU QUERO A PAZ...

Nocturno
Ourense, 11/3/2007

Plenilunio

E a feiticeira alumeoume co seu ollar
nas tebras que arrodeaban a miña ialma
na noite de lúa chea...

Nas tebras que arrodeaban a miña ialma
sete círculos concéntricos de recordos vividos
na noite de lúa chea...

Sete círculos concéntricos de recordos vividos
que conflúen na mística unión dos namorados
na noite de lúa chea...

Que conflúen na mística unión dos namorados
que a túa presenza me enche ate o infinito
na noite de lúa chea...

Aqueles Que Nos Deixan Atrás

No espertar dunha vermella mañá
de morte negra, negras novas
pérdese no ar o tremor da compaña
estou só, ser Nada

Sen recordos que me guíen quedo
no hourizonte incerto da miña existencia
trala lenta agonía de bágoas
que se cravan, ser Eterno

No valeiro ollar da morte
me consumo paseniñamente
sen o vello tempo que deteña
a aqueles que nos deixan atrás