E Morre A Inocencia

e morre a inocencia

...nas profundidades do abismo
onde a pedra suspira sen luz
unha eternidade sen vida...

...a escura faciana de atormentado
pasado de mortes lentas
e ollares de sangue...

...coas cimitarras prestas
para o combate sen retorno
vinganza en frío prato...

...a negra sombra que precede
a beleza do caos controlado
dunha danza macabra...

e morre a inocencia

Na Fraga De Follas Mortas

Perdido estou na fraga
que ergues no infinito
enmarañar de follas mortas
que enterran os meus ollos

A lúa nova agarda
a brétema da ialba
que o antergo en sabios cantos
enmudece as tebras

Perdido estou na fraga
que ergues no infinito
o meu corazón de pedra
asoballa a baleira existencia

Non Esperes Nunca Nada...

...non esperes nunca nada
de quen nunca nada che deu
a pesares das amables verbas
e das miradas perdidas
en falsa admiración...

...mentres pola brétema
que atopo no camiño
os lobos devoran
as miñas entrañas
co velenoso abafo
da ignorancia...

...non esperes nunca nada
do futuro inexistente
dunha vida baleira
sen destino...

Na ialba que me precede

Na ialba que me precede
fun nado ate o infinito
mentres os meus dedos percorren
o fío das letras que en silencio escribo

Na ialba que me precede
dun tempo tormentoso e frío
de árbores que florecen mortas
carcomidas polo tempo esquivo

Na ialba que me precede
na fiestra que as vidas separa
da realidade infinita que insiste
e rasga ate o sangue a miña faciana

Na ialba que me precede
da doncela que sempre amara
no baleiro que inmóbil me deixa
pensamentos que nunca falara

Esvaecerse No Ar

E ela fechou os ollos
e esvaeceuse no ar

Logo de que os pensamentos
que acodían irremediablemente ateigados
de baleiro existencial
no día chuvioso
se quedaran en silencio

Non hai maxia en todo o mundo
coñecido que a leve tan lonxe
de sí mesma
ate o sanguento corredor dos seus soños

E a súa faciana branca e azulada
coma a lúa que a bendice
tórnase translúcida ao esvaecerse no ar
cando pecha os ollos
na ialba que precede á morte...

Acaso Non É Poesía

Acaso a doce Xenevra
con ollos de amor traizoado
dun egoísta Arthur na distancia
debe renunciar ao infinito?

Acaso non é poesía
a liberdade eterna
que cada mañá os pardaos cantan
ao áspero e doce Lancelot?

Por que esconder na escuridade
de alcobas baleiras de esperanzas
que no esquivo Graal agardan
a inexistencia e existencia da complicidade?

Por que non amosar ao mundo enteiro
sen temor ás maquinacións de Morgana
envexosa no negro Abismo
os teus preciados anhelos?

No Crepitar Do Lume

E unha tenue imaxe
emerxeu do crepitar do lume
mentres sentía o tremer
das miñas mans frías

E a mente ateigada
de imaxes distantes
de actos inconclusos
da memoria inexistente

E o ollar do bosque
de vellas árbores que me arrodean
me agarima con respecto
na invisible esfera do ar xeado