O Dragón E A Vihuela

Escoita, ou grande entre os grandes
como a pesares de sentir a gadaña
na miña caluga aterecida
saen das miñas man sons de eterna harmonía

Non penses que non temo
o claro destino que me agarda
na túa cova de cheirentas promesas
mentres amosas un futuro inexistente

O teu ígneo abafo
que derrete os metais máis nobres
e as antergas pedras do Abismo
desprende a clara presenza da Negra Sombra

Mais o meu espírito
apreixado na putrefacta mazmorra
elévase cos sons da labrada madeira
e dos trazos de sabios bardos

E a liberdade que atopo
non ma poderás levar
con todo o teu odio
nin toda a túa envexa

Agardo tranquilo o meu descanso

No Bosque Nocturno...

Baixo a choiva que semellan doces sons
que a noite entoa entre soños de buxo
os berros que na miña faciana remoen
as diferentes vidas pasadas que non foron
mais puideron ser...

Épicas baladas baixo o voar do corvo
mentres o vento apreixa o meu nome
entre o seu xeado abafo mortecino
e me fan sentir o baleiro pasar das horas
sen acougo...

Non agardo respostas, mais as preguntas
ateigan o meu pensamento formal
mentres idealizo a vida que non entendo
no bosque nocturno de vellas lendas
xa esquecidas...

Sopor Aeternus...

...e que a nada leve os nosos corpos,
mais a nosa lembranza o infinito...

amen

Un Rato No Tubo

No convento de voces
tremerosas de desexos
inconclusos que ateigan
nas sombras que esmorecen
soou a harmonía celestial, que me namoras

Teclas de antergas
mans artesás de enrugas
cavilosas e anónimas
de partituras eternas
que interpretas con mestría, que me namoras

Imaxes e lembranzas
ríos de cores
maxia de precisións matemáticas
ateigadas de sensibilidade
na música que tocas, que me namoras

Monótono Espertar...

Volta o día a día
logo do sono inconcluso
da aleatoria existencia

Volta o ollar esquivo
dos que non viven
no presente, mais no detestable

Volta a esperanza
de vidas que empezan
na carballeira do primeirizo outono

Monótono espertar de complexa harmonía...

Semanticidade da Nada

Nada é Eterno
ben
Nada é Infinito

ou

a Nada é Eterna
ben
a Nada é Infinita

Medo Infame...

Medo... esa sensación
de baleiro
e formigas que remoen nas
entrañas da noite
mentres inquedo sono
cun futuro sen ti

Árbore da vida
nunca pensei que foras
mortal
que as túas follas de luz
e sabedoría
secarían no recordo

Sinto medo
e as bágoas non saen
ante a túa ausencia

Infame é o augurio
que non deixa respirar
o presente é infinito