Sopor Aeternus...

...e que a nada leve os nosos corpos,
mais a nosa lembranza o infinito...

amen

Un Rato No Tubo

No convento de voces
tremerosas de desexos
inconclusos que ateigan
nas sombras que esmorecen
soou a harmonía celestial, que me namoras

Teclas de antergas
mans artesás de enrugas
cavilosas e anónimas
de partituras eternas
que interpretas con mestría, que me namoras

Imaxes e lembranzas
ríos de cores
maxia de precisións matemáticas
ateigadas de sensibilidade
na música que tocas, que me namoras

Monótono Espertar...

Volta o día a día
logo do sono inconcluso
da aleatoria existencia

Volta o ollar esquivo
dos que non viven
no presente, mais no detestable

Volta a esperanza
de vidas que empezan
na carballeira do primeirizo outono

Monótono espertar de complexa harmonía...

Semanticidade da Nada

Nada é Eterno
ben
Nada é Infinito

ou

a Nada é Eterna
ben
a Nada é Infinita

Medo Infame...

Medo... esa sensación
de baleiro
e formigas que remoen nas
entrañas da noite
mentres inquedo sono
cun futuro sen ti

Árbore da vida
nunca pensei que foras
mortal
que as túas follas de luz
e sabedoría
secarían no recordo

Sinto medo
e as bágoas non saen
ante a túa ausencia

Infame é o augurio
que non deixa respirar
o presente é infinito

Sigo Sen Atopar Indicios

Sigo sen atopar indicios
nas noites nas que esperto suoroso
de que a existencia teña sentido
na matemática precisión do universo

Cecais o simple feito de ollar
como caen as follas no outono
ou cecais o simple feito de escoitar
como cantan os merlos no mencer

sexan a fin mesma da espiral
da decadencia mesma
de sons que me evaden
entre conversas de viños novos

Non o sei, e inquédame
eu, que todo o indago
que todo o preciso atar
mais non teño respostas

E cada vez pérdeseme
máis o tempo entre as mans
entre monótonas secuencias
numéricas de vidas inútiles

que só aspiran á gloria
e á fama do efímero
flores fermosas que arrecenden
á podredume que atesouran

Pobres ignorantes...

E aquí sigo a pensar
na luz que precede ás tebras
que o só ollar da túa faciana
ben merece a Nada Eterna...

Amarga victoria...

Non importa a masacre
nas infames pradeiras douradas
ateigadas dos fachendosos
estandartes xa calados

Non importa que as frechas
surquen o ar na vinganza
do corazón que arde
inquedo no eterno odio

Se aqueles que afrentan
a nosa existencia coa súa vida
permanecen na frondosidade
da opulencia e o descanso

de inmerecidos praceres
inútiles recordos de grandeza
que decae ante os seus ollos
no pantano da codicia e o desengano